ΨΥΧΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

Η απατηλότητα της ιδέας για τον εαυτό μας αλλά και τον κόσμο έχει παρουσιαστεί από τον Πλάτωνα, εδώ και 2.500 χρόνια με τον «Μύθο της Σπηλιάς» που παρουσιάζεται στην «Πολιτεία» του. Εκεί ο Πλάτωνας παρουσιάζει τους ανθρώπους δεμένους με αλυσίδες στο βάθος μιας σπηλιάς, να παρακολουθούν σκιές που παρουσιάζονται σε έναν τοίχο, τις οποίες αυτοί αντιλαμβάνονται σαν πραγματικότητες. Επιπλέον οι δεσμώτες αντιλαμβάνονται τις αλυσίδες τους σαν «κοσμήματα», σαν πολύτιμα εργαλεία που τους δένουν με τον κόσμο, χωρίς όμως να συνειδητοποιούν ότι πρόκειται για τα δεσμά που τους εμποδίζουν να απομακρυνθούν από τη σπηλιά και να αντικρίσουν το φως του ήλιου και τη ζωή που σφύζει έξω από τη σπηλιά.
Μια ανάλογη ιδέα διατύπωνε και ο Όσκαρ Ουάιλντ όταν δήλωνε: «Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι «άλλοι άνθρωποι». Οι σκέψεις τους είναι απόψεις άλλων ανθρώπων, η ζωή τους είναι μίμηση άλλων ζωών».
Και αν όντως θέλουμε να κοιτάξουμε βαθιά μέσα μας θα διαπιστώσουμε ότι λίγο - πολύ ο Ουάιλντ έχει δίκιο!
Η ιδέα μας για τον άνθρωπο και τον κόσμο, οι αξίες μας και τα ιδανικά μας είναι όντως «δικά μας» ή μήπως τα «κληρονομήσαμε» δίχως να τα φιλτράρουμε με το δικό μας κριτήριο; Μήπως πιστεύουμε πράγματα από συνήθεια, επειδή δεν κάναμε τον κόπο να σκεφτούμε τη δική μας γνώμη για τα πράγματα; Πόσο αυθεντικοί είμαστε τελικά και πόσο γνωρίζουμε τον εαυτό μας;
Ο κινηματογράφος αλλά και το θέατρο, περισσότερο ίσως αυτό, υπάρχουν γιατί έχουν αντικείμενο τους την αναπαράσταση καταστάσεων, χαρακτήρων και συστημάτων.
Η αρχαία ελληνική τραγωδία αλλά και το θέατρο άλλων λαών του πλανήτη, ακόμη και τα θρησκευτικά τελετουργικά διαφόρων φυλών του κόσμου, αναπαριστάνουν με τον τρόπο τους πολύ ισχυρά αρχέτυπα και συστήματα.
Οι ιερείς, των πρωτόγονων φυλών – αλλά και σύγχρονων δογμάτων - αναπαριστάνουν αυτοσχεδιαστικά ίσως, τους θεούς, τα πνεύματα κ.ά. περιερχόμενοι σε έκσταση. Είναι προφανές πως αποκτάται κάποιου είδους πρόσβαση, σε κάποιο «χώρο» από όπου αποκτούν ή ανακτούν τη γνώση και πληροφορία.

Οι ηθοποιοί μιας παράστασης ή ταινίας, παίζουν το ρόλο τους έτσι όπως κάποιος τον επινόησε, θέλοντας να πει κάτι. Αναπαριστάνουν καθ΄ υπόδειξη και βάση κειμένου αυτό που κάποια άλλη διάνοια (μυαλό, πνεύμα) συνέγραψε.
Αυτό το πρώτο «σπερματικό» κείμενο, γράφτηκε είτε από υλικό πραγματικών περιστατικών που συνέλλεξε και οργάνωσε ο συγγραφέας, είτε από προσωπική έμπνευση είτε και τα δύο.

Κατά τη διαδικασία της συγγραφής, συντίθεται ένας κόσμος, μια «πραγματικότητα», δια χειρός, πνεύματος και οντότητας του συγγραφέα. Αυτή η πραγματικότητα εμπεριέχει δεδομένα και πληροφορίες, τόσο από το «ενεργειακό πεδίο» του γράφοντα, όσο και από το ενεργειακό πεδίο που τον περιβάλλει, είτε στο κοντινό του περιβάλλον είτε στο ευρύτερο. Γίνεται δηλαδή εκπρόσωπος ο ίδιος τόσο του δικού του συστήματος όσο και μερών του συνόλου.
Μπορούμε να πούμε πως ο συγγραφέας είναι στην πραγματικότητα ο ουσιαστικός σκηνοθέτης και αναπαραστάτης συστημάτων που φαίνεται να επινοεί, αλλά στην ουσία, συνθέτει, σκηνοθετεί και αναπαριστά. Δηλαδή Ψυχοσκηνοθετεί.
Η «Ψυχοσκηνοθεσία» κατά αρχή συμβαίνει νοητικά ή οραματικά.
Το θαυμαστό, και φαινομενικά παράδοξο ίσως, είναι πως κατά τη διαδικασία ενός Ψυχοσκηνοθετικού δρώμενου, σχεδόν αυτόματα τα άτομα γίνονται λήπτες και εκφραστές πληροφοριών για τις οποίες πολλές φορές, δεν έχει αντίληψη ούτε αυτός στον οποίο και αναφέρονται ή αφορούν. Και δεν υπάρχει εμφανής συγγραφέας. Ούτε απλώς αυτοσχεδιάζουν. Εντούτοις, όντας σε πλήρη εγρήγορση, εμφανίζονται να γνωρίζουν κάτι που για τους άλλους είναι άγνωστο.
Από πού έρχονται οι πληροφορίες;


Αιτίες πολλών εμπλοκών, ακόμη και ασθενειών, οφείλονται σε ιστορίες προγόνων, που καθορίζουν σημερινά συναισθήματα και συμπεριφορές, αλλά και αποφάσεις και στάση ζωής κάποιου/ας. Αν συμβαίνει αυτό, που πράγματι συμβαίνει, μπορούμε να αναρωτηθούμε αν και κατά πόσο ισχύει η «ελευθερία στις επιλογές» μας .
Είμαστε δέσμιοι των πληροφοριών που με οποιονδήποτε τρόπο εγγράφηκαν στη μνήμη μας ή στο ενεργειακό μας πεδίο. Με τη Ψυχοσκηνοθεσία, τα άτομα αποκτούν με κάποιο τρόπο πρόσβαση σε χώρους, όπου υπάρχουν οι πληροφορίες και τις μεταφέρουν στο Συνειδητό.
Μοιάζει να αποκτιέται πρόσβαση σε κάτι, σαν έναν παγκόσμιο «σέρβερ», με τον οποίο όλα τα όντα είναι συνδεδεμένα μαζί του, αλλά και μεταξύ τους. Όπως ίσως συμβαίνει σε ένα δίκτυο υπολογιστών ή στο διαδίκτυο.
Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να ενεργοποιήσουν το εσωτερικό τους δυναμικό, να τολμήσουν να γνωρίσουν τον εαυτό τους, εξετάζοντας εξ αρχής τα δεδομένα, έχοντας το θάρρος να αναζητήσουν μια «Αλήθεια» παραπάνω και πέρα από τις «βεβαιότητές» τους.
Είναι πολλά θέματα επίσης, που θεωρούμενα ως αυτονόητα, δεν υποπίπτουν καν στην αντίληψη μας.
Κατά τη διάρκεια των ονείρων, προκύπτουν εικόνες και πληροφορίες που πολλοί διανοητές και επιστήμονες αποπειράθηκαν να ερμηνεύσουν. Τόσο ο Φρόιντ όσο και ο Γιούγκ, στήριξαν πολλά από τις θεωρίες τους πάνω στην έρευνα αυτού του χώρου.
Με την καταγραφή και τον σχεδιασμό των ονείρων σε ένα χαρτί, αυτό που ουσιαστικά γίνεται είναι μια υποτυπώδης ψυχοσκηνοθεσία.
Προχωρώντας τη διαδικασία, αποκαλύπτονται πληροφορίες που οδηγούν πολλές φορές στη θεραπεία, αλλά και σε θέματα που αφορούν γενικότερα σε προγονικά συστήματα του ατόμου, ακόμη και σε επίπεδο Συλλογικού Ασυνείδητου.

-Κατά τη θεωρία του Κοσμικού δικτύου, το «Κοσμικό Δίκτυο» συνδέει όλους τους υπαρκτούς Κόσμους και είναι συνδεδεμένο με όλες τις υπάρξεις τους. Με αυτό τον τρόπο, η γνώση που υπάρχει σε ένα σημείο ενός σύμπαντος, υπάρχει ταυτόχρονα και σε όλα τα σημεία, όλων των άλλων συμπάντων και του Χρόνου.
Σε παρόμοιες σκέψεις φτάνουμε και με τις απόψεις και πρακτικές του Τολτέκικου σαμανισμού και άλλων.
Όμως και σύγχρονες επιστημονικές θεωρίες βοηθούν για τη διαμόρφωση πιθανών απαντήσεων.
-Κατά τη θεωρία της σχετικότητας, οι ιδιότητες ενός σωματιδίου μπορούν να γίνουν κατανοητές μόνο σε σχέση με τη δραστηριότητα του – δηλαδή τις αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον του. Το σωματίδιο αυτό δε μπορεί ποτέ να εννοηθεί ως μια απομονωμένη οντότητα, αλλά πάντα ως ένα αναπόσπαστο τμήμα ενός οργανικού, λειτουργικού, ακατάπαυτα παλλόμενου και μεταβαλλόμενου συνόλου.
-Η σύγχρονη επιστημονική θεωρία του τομέα ZPF (Zero Point Field), αναφερόμενου και ως ηλεκτρομαγνητικό κβαντικό κενό, προσφέρει μια ριζικά νέα άποψη του πώς λειτουργεί ο κόσμος αλλά ακόμα και το σώμα μας. Κατά αυτήν, ο ανθρώπινος νους και το σώμα δεν είναι διαχωρισμένα από το περιβάλλον τους, αλλά αποτελούν ένα “πακέτο” παλλόμενης ενέργειας που συνεχώς αλληλεπιδρά με την απέραντη ενεργειακή θάλασσα. Ο τομέας μας δίνει την εικόνα ενός σύμπαντος με άπειρες διασυνδέσεις και μια νέα επιστημονική θεωρία που δίνει νόημα στα υπερφυσικά φαινόμενα.


-Στην κβαντική φυσική, Μήτρα-S ορίζεται ο χώρος όπου δύο σωματίδια που συγκρούονται εξαφανίζονται από τον παρατηρητή και στη συνέχεια εμφανίζονται σε άλλο σημείο ωσάν να προκύπτουν από το πουθενά.
Η θεωρία της μήτρας-S δίνει την έμφαση από τα αντικείμενα στα συμβάντα. Αυτό σημαίνει πως δε την ενδιαφέρουν τόσο τα σωματίδια, όσο οι αντιδράσεις τους.
-Η επικρατούσα εικόνα για τη δομή της ύλης, ακολουθεί το μοντέλο Rutherford, με τα μόρια, τα άτομα και τα ηλεκτρόνια που περιστρέφονται γύρω τους ... Κι όλα αυτά συμπληρωμένα από ένα «κενό» διάστημα που καταλαμβάνει το 99,999% του χώρου. Το μοντέλο παρουσιάζει πολλές ασυνέπειες και γι' αυτό έχει ήδη απορριφθεί από κάποιους επιστήμονες, που έχουν αντικαταστήσει τα ηλεκτρόνια με "κυματόνια" ("wavicles"), τα οποία άλλοτε συμπεριφέροντε σαν μόρια κι άλλοτε σαν κύματα, όπως και το φως που άλλοτε το προσεγγίζουμε μέσα από τη σωματιδιακή του κι άλλοτε με τη κυματική του μορφή, ακολουθώντας ένα υλο-ενεργειακό πρότυπο.
Πλέον, για πολλούς ειδικούς, η κατεστημένη επιστήμη των τελευταίων 100 χρόνων, έχει κάνει πολλά λάθη στην προσπάθειά της να περιγράψει την ύλη. Λάθη που έχουν παρουσιαστεί και πειραματικά. Τα τελευταία χρόνια όμως, έχουν παρουσιαστεί νέα μοντέλα που περιγράφουν καλύτερα τον κόσμο μας. Μοντέλα που μας παραπέμπουν σε βαθιές εσωτερικές γνώσεις και διδασκαλίες απ' το παρελθόν.
-Στο έργο του "The Fractal Octahedron Network of the Large Scale Structure" o Dr. Battaner υποστηρίζει ότι, η δομή ενός οκταεδρικού πίνακα αποτελεί ουσιαστικά τη σύνθεση μικρότερων οκταέδρων, ακολουθώντας σχηματισμούς που μόνο η σύγχρονη γεωμετρία φράκταλ μπορεί να περιγράψει. Η γεωμετρία αυτή αναφέρεται σε σχήματα που παρουσιάζουν το φαινόμενο της αυτό-ομοιότητας, δηλαδή που μέσα στη δομή τους επαναλαμβάνονται σε «άπειρο» βάθος ο εαυτός τους ή μέρη τους.
Έτσι η σύγχρονη επιστήμη φτάνει στη διαπίστωση της αλήθειας ενός αρχαίου ερμητικού, αιγυπτιακού νόμου του Σύμπαντος που λέει ότι «Όπως είναι πάνω είναι και κάτω», αναφερόμενος στις αναλογίες Μακρόκοσμου και Μικρόκοσμου, καθώς ο Δημιουργός βρίσκεται μέσα σε κάθε συμπαντική μορφή.
Αποδεικνύεται ότι, το «τυχαίο» δεν υπάρχει και ότι με τη λέξη αυτή θα χαρακτηρίζαμε απλά μια κατάσταση της οποίας αγνοούμε τους νόμους που την διέπουν.

Αν μεταφέρουμε τις παραπάνω θεωρητικές απόψεις στο δικό μας μικρόκοσμο και στην πραγματικότητα της συνείδησης μας, αν ως σωματίδια ορίσουμε τις ατομικότητες μας κ.λπ. το θέμα της ύπαρξης, της δράσης-κίνησης μας, τα δεδομένα και οι πληροφορίες που καθορίζουν τη μοίρα και το πεπρωμένο μας, αποκτούν μια άλλη διάσταση.
Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε πως όλη η γνώση-πληροφορία, υπάρχει καταγραμμένη στη Μήτρα-S, στο ZPF, στο Κοσμικό δίκτυο, στα Ακασικά αρχεία, στο Συλλογικό Ασυνείδητο. Ίσως όλα αυτά να ορίζουν τον ίδιο πράγμα.
Με την Ψυχοσκηνοθεσία, αποκτιέται πρόσβαση σε αυτούς τους χώρους.


Πολλοί άνθρωποι της τέχνης, με το μέσο που επέλεξαν για να εκφραστούν και να μορφοποιήσουν το άμορφο, (ζωγραφική, γλυπτική, ποίηση, λογοτεχνία και ιδιαίτερα αυτή της επιστημονικής φαντασίας) έδωσαν «εξηγήσεις» που πολλές φορές φαίνονται αυθαίρετες και ακατανόητες, όμως γίνονται σαφώς αντιληπτές από άτομα που μπορούν να αναγνώσουν το «μήνυμα» πίσω από τις λέξεις ή τις εικόνες.
Γίνονται αντιληπτές κυρίως από αυτούς που δε ψάχνουν να κατασκευάσουν την «τέλεια εξίσωση», αλλά αρκούνται στο να την κατανοήσουν και να βιώσουν το αποτέλεσμα της. Δηλαδή για αυτούς που σημασία έχει όχι το πώς δουλεύει το αυτοκίνητο, αλλά το ότι αυτό σε πάει κάπου.

Με την Ψυχοσκηνοθεσία, η θεωρία γίνεται πράξη. Η ερμηνεία των φαινόμενων, δεν έχει καμία αξία, διότι το βίωμα είναι το πλέον κατανοητό και χρήσιμο. Το μωρό παιδί δε γνωρίζει καμία θεωρία ούτε τη Μηχανική. Και δε τη χρειάζεται για να περπατήσει. Απλώς περπατά. Και φυσικά δεν είναι καθόλου τυχαίο.
Εδώ, όλα γίνονται χωρίς πολλά λόγια, χωρίς θεωρίες, παραδοξολογίες ή μαθηματικές εξισώσεις.
Όλα γίνονται μέσα σε έναν «Κόσμο» που δεν είναι ξεκάθαρα καθορισμένος από κανέναν, και τον οποίο εμείς αντιλαμβανόμαστε μόνο από την μερική του εκδήλωση, στην διαμορφωμένη από άπειρους παράγοντες πραγματικότητα μας. Παράγοντες που ελάχιστους από αυτούς γνωρίζουμε, αλλά και άπειρους άλλους που αφορούν όχι μόνο τα κοντινά οικογενειακά και άλλα συστήματα, αλλά και το ίδιο το σύμπαν.
Με την μέθοδο αυτή, επιτυγχάνουμε ουσιαστικά τη διεύρυνση της συνειδητότητας μας.

Όλοι μέσα μας αισθανόμαστε πως κάτι «άλλο» υπάρχει που μας αφορά αλλά δε ξέρουμε τι είναι. Μας βασανίζει σαν ένα θραύσμα στο μυαλό που μας τρελαίνει. Κάτι που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε, αλλά το νιώθουμε σε όλη μας τη ζωή.
Το βλέπουμε έξω από το παράθυρο μας ή όταν ανοίγουμε την τηλεόραση. Το νιώθουμε όταν πηγαίνουμε στη δουλειά. Όταν πάμε στην εκκλησία, όταν πληρώνουμε φόρους. Τι μας κάνει να μη μπορούμε να το δούμε;
Είναι ο κόσμος, η πραγματικότητα που μάθαμε να ζούμε. Αυτό είναι που σκέπασε τα μάτια να μας τυφλώσει από την αλήθεια.
Ποια αλήθεια;
Ότι όπως όλοι είμαστε σκλάβοι. Γεννηθήκαμε σε μια φυλακή για το μυαλό μας. Αυτό, πρέπει να το δει ο καθένας μόνος του.


Είδες ποτέ όνειρο που ήσουν σίγουρος πως ήταν αληθινό;
Αν δεν μπορούσες να ξυπνήσεις από το όνειρο, πως θα ξεχώριζες τον κόσμο των ονείρων από τον πραγματικό;
Τι είναι αληθινό; Πως ορίζεις το αληθινό; Αν μιλάμε για αυτό που μυρίζεις, γεύεσαι, ή βλέπεις, τότε αληθινό είναι ηλεκτρικά σήματα που ερμηνεύει ο εγκέφαλος σου. Αυτός είναι ο κόσμος που νομίζεις πως γνωρίζεις.
Το σώμα παράγει περισσότερο βιοηλεκτρισμό από μια μπαταρία 120 Volt
και πάνω από 25.000 BTYs θερμοκρασία σώματος. Αυτά ερμηνεύει ο εγκέφαλος σου.

Όμως το να «βλέπεις» είναι κάτι παραπάνω από τη διαίσθηση. Η διαίσθηση βιώνετε σαν μια λάμψη κατανόησης, που δείχνει αυτόματα που να πας, που σε προσανατολίζει προς το μέλλον. Η διαίσθηση έρχεται αυτόματα, χωρίς να κάνεις τίποτα για αυτό. Το να «βλέπεις» είναι διαφορετικό.
Το να «βλέπω» σημαίνει ότι ανοίγομαι εντελώς σε περίπλοκες διασυνδέσεις και τους επιτρέπω να ενεργήσουν μέσα μου, να με επηρεάσουν.
Έτσι κατανούμε τη συνείδηση……..

Και ξαφνικά μέσα από μια πολυπλοκότητα φαινόμενων, η ουσία του όλου πράγματος ξεκαθαρίζει. Αυτή η διαύγεια είχε τεράστια επιρροή πάνω σε οτιδήποτε κάνουμε.
Αυτή η διαδικασία έχει αποτέλεσμα μόνον όταν δεν έχουμε πρόθεση να πετύχουμε κάτι – να επιβεβαιώσουμε μια πεποίθηση ή να δοξάσουμε κάποια παράδοση.
Είναι αυτό που με την Ψυχοσκηνοθεσία προσπαθούμε να πετύχουμε και που την καθιστά, μια πολύ αποτελεσματική αλλά ταπεινή, απλή, βασική μέθοδο γνώσης……..
Και αυτό, γιατί θεωρεί δεδομένη την αλληλεξάρτηση των πάντων μεταξύ τους, καθώς και το ότι κανένα ον στον κόσμο δεν είναι περισσότερο σπουδαίο από όλα τα άλλα.
Η αλλιώς, τα πάντα στον κόσμο είναι εξίσου σπουδαία και σημαντικά.


Ο διάσημος φυσικός Max Planck, πατέρας της Κβαντικής Φυσικής, δήλωνε καθώς παραλάμβανε το βραβείο Νόμπελ:
«Ως άνθρωπος που αφιέρωσα όλη μου τη ζωή στην μελέτη της ύλης, μπορώ να πω αυτό σαν αποτέλεσμα της έρευνάς μου σχετικά με τα άτομα: η ύλη ως τέτοια δεν υπάρχει. Όλη η ύλη πηγάζει και υπάρχει μονάχα ως συνέπεια μιας δύναμης που κάνει τα άτομα να δονούνται και τα συγκρατεί μαζί για μια στιγμή. Πρέπει να υποθέσουμε πίσω από αυτή τη δύναμη την ύπαρξη μιας συνείδησης και ενός έξυπνου νου. Αυτός ο νους είναι η μήτρα όλης της ύλης».